5.1 Oorsprong van alles: deeltjes als wonderen te midden van ontelbare mislukkingen

Startpagina ／ Hoofdstuk 5: Microscopische deeltjes (V5.05)

De moderne natuurkunde beschrijft interacties en metingen zeer precies, maar het verhalende “wordingsproces” van deeltjes blijft vaak vaag. In dit deel bieden we een doorlopende, materiaal- en procesgerichte uitleg—binnen de Energiefilamenttheorie (EFT)—die laat zien waarom stabiele deeltjes tegelijk zeldzaam zijn en, gegeven het enorme aantal pogingen door ruimte en tijd, toch bijna onvermijdelijk ontstaan.

I. Waarom het “ontstaan van deeltjes” herschrijven (beperkingen van gangbare verhalen)

• Hoofd­stroomtheorieën leggen regels voor interacties en metingen nauwkeurig vast. Echter, op vragen als waarom stabiele deeltjes stabiel blijven, waar zij uit voortkomen en waarom het heelal ermee “gevuld” raakte, volgen meestal antwoorden met symmetrieën, axioma’s of stilstaande scènes van bevriezing/faseovergang. Wat ontbreekt, is een doorlopend beeld van materialen en processen.
• Bovendien wordt het “ocean van mislukking” zelden meegeteld: de meeste vormingspogingen houden geen stand. Door dit te negeren, missen we de kernreden waarom stabiele deeltjes zowel schaars als alomtegenwoordig zijn.

II. Onstabiliteit is de norm, geen uitzondering (achtergrondzee en basisbalans)

1. Wat ze zijn
   In een zee van energie proberen energiefilamenten, zodra geschikte verstoringen en tensor­misuitlijningen ontstaan, op te rollen tot lokaal geordende structuren. Verreweg de meeste pogingen halen het “zelfdragende venster” (samenhangsvenster, Coherence Window) niet en bestaan slechts kort. Deze kortlevende geordende verstoringen en de onstabiele deeltjes in enge zin noemen we samen Gegeneraliseerde onstabiele deeltjes (GUP); zie Sectie 1.10. Hierna spreken we alleen van Gegeneraliseerde onstabiele deeltjes.
2. Waarom ze ertoe doen
   Eén poging dooft snel uit, maar de enorme superpositie over ruimte en tijd bouwt twee achtergrondlagen op:
   • Statistische tensorzwaartekracht (STG): Tijdens hun korte levensduur stapelen minieme trekken aan de tensor van het medium statistisch op tot een gladde, naar binnen gerichte bias—op macroniveau een soort “extra geleiding”.
   • Lokale tensorruis (TBN): Wanneer pogingen ontbinden of annihileren, spuiten zij breedbandige, laag-coherente golfpakketten de zee in. Dit verhoogt statistisch de diffuse ondervloer en injecteert micro­verstoring.
3. Het “onzichtbare raamwerk”
   Op grotere schalen bevat elk volume­element een statistisch telbare trek en ruiskwint. In hoog-tensorisch reliëf zoals sterrenstelsels is dit onzichtbare raamwerk sterker en trekt en polijst het structuren voortdurend. Stabiele deeltjes ontstaan precies tegen deze alledaagse achtergrond van mislukking.

III. Waarom stabiele deeltjes extreem moeilijk ontstaan (materiaaldrempels, alle tegelijk)

Om één poging te “upgraden” tot een langlevend stabiel deeltje, moeten alle onderstaande voorwaarden tegelijk gelden—elk afzonderlijk al nauw, samen nog veel nauwer:

• Gesloten topologie: De lus moet gesloten zijn, zonder losse uiteinden die snel losraken.
• Spanningsbalans: Buig-, torsie- en trekspanningen moeten zichzelf in evenwicht houden, zonder dodelijke plekken die “te strak/te los” zijn.
• Ritmelock: Segmenten van de lus moeten in timing vergrendelen om zelfscheur-dynamiek (“jij jaagt, ik vlucht”) te vermijden.
• Geometrisch venster: Afmeting, kromming en lijndichtheid moeten samen vallen binnen een laag-verlies en gesloten-lus venster; te klein scheurt af, te groot wordt door de omgeving afgeschuurd.
• Omgeving onder de drempel: Scher- en ruis­niveaus rond de jonge lus moeten onder diens draagvermogen blijven.
• Defecten zelfherstelbaar: Lokale defectdichtheid moet laag genoeg zijn om intrinsiek herstel mogelijk te maken.
• De eerste slagen overleven: De pas gevormde lus moet de sterkste verstoringen in de eerste slagen doorstaan om een langlevende baan in te gaan.

Kernpunt: Geen enkele eis is op zichzelf “astronomisch”; maar samen doen ze de succeskans kelderen—dat is de diepste reden voor de zeldzaamheid van stabiele deeltjes.

IV. Hoeveel “onstabiele achtergrond” is nodig (equivalente massa van onstabiele achtergrond)

Vertaal de macroscopische “extra geleiding” terug naar een equivalente massadichtheid van Gegeneraliseerde onstabiele deeltjes met één en dezelfde statistische methode (afleiding overgeslagen). Dan volgt:

• Kosmisch gemiddelde: ongeveer 0,0218 microgram per 10.000 km³ ruimte.
• Gemiddelde in de Melkweg: ongeveer 6,76 microgram per 10.000 km³ ruimte.

Duiding: Zeer klein, maar alomtegenwoordig. Ingelegd op het kosmische web en galactische structuren levert dit precies de basis­kracht voor “vloeiend optillen” en “fijn polijsten”.

V. Procesroutekaart: van één poging naar “lang leven”

• Filament trekken: Externe velden/geometrie/drives trekken verstoringen in de zee uit tot filamentaire toestand.
• Bundelen en herafstemmen: In schuifbanden worden filamenten gebundeld en herafgestemd om verliezen stapsgewijs te verlagen.
• Lus sluiten: De sluitdrempel wordt overschreden en er ontstaat een topologische lus.
• Fase vergrendelen: Binnen een laag-verlies venster raken ritme en fase vergrendeld.
• Zelfdragend worden: Spanningen balanceren en de lus doorstaat omgevings-stresstests → stabiel deeltje.

Mislukkingspad: Als één stap faalt, valt de structuur terug in de zee: tijdens de levensduur draagt zij bij aan Statistische tensorzwaartekracht, bij ontbinding injecteert zij Lokale tensorruis.

VI. Ordegroottes: een “zichtbare” succesrekening

Het proces is toevallig, maar op grove schaal kwantificeerbaar. Gebruikmakend van een heelalbrede dimensionale boekhouding (details overgeslagen; consistent met Energiefilamenttheorie):

• Leeftijd van het heelal: ≈ 13,8 × 10⁹ jaar ≈ 4,35 × 10¹⁷ s.
• Totale zichtbare massa (heelal): ≈ 7,96 × 10⁵¹ kg.
• Totale niet-zichtbare massa (heelal): hoofdbron van Statistische tensorzwaartekracht, circa 5,4× de zichtbare massa, ≈ 4,3 × 10⁵² kg.
• Typisch levensduurvenster (Gegeneraliseerde onstabiele deeltjes): 10⁻⁴³–10⁻²⁵ s.
• Aantal verstoringen per eenheid massa over de kosmische geschiedenis: 4,3 × 10⁶⁰–4,3 × 10⁴² pogingen per kg·geschiedenis.
• Kans op succes per poging om stabiel te worden: ongeveer 10⁻⁶²–10⁻⁴⁴.

Conclusie (dimensionele betekenis): Elk stabiel deeltje correspondeert met ruwweg 10¹⁸–10²⁴ quindeciljoen mislukte pogingen vóór één “gelukstreffer”. Dit verklaart zowel de zeldzaamheid (minuscule succeskans per poging) als de natuurlijke overvloed (vermenigvuldiging door ruimte, tijd en parallelliteit).

VII. Waarom het heelal toch “vol” raakt met stabiele deeltjes (drie versterkers)

• Ruimte-versterker: Het vroege heelal telde astronomische aantallen coherente micro-domeinen: er werd bijna overal geprobeerd.
• Tijd-versterker: Het vormingsvenster is smal, maar de tijdstappen zijn uiterst dicht: er wordt vrijwel voortdurend geprobeerd.
• Parallel-versterker: Pogingen verlopen niet serieel maar parallel op ontelbare plaatsen.

Deze drie versterkers vermenigvuldigen de piepkleine kans per poging tot een aanzienlijk totaalrendement. Stabiele deeltjes “stapelen” zo op natuurlijke wijze.

VIII. Intuïtieve opbrengsten (één kader dat vele losse fenomenen opvangt)

• Zeldzaam maar natuurlijk: Moeilijk per poging → zeldzaam; versterking door ruimte–tijd–parallel → natuurlijk. Geen tegenspraak.
• Mislukking als basislijn: Gegeneraliseerde onstabiele deeltjes vormen de permanente achtergrond die Statistische tensorzwaartekracht (egaliserende trek) en Lokale tensorruis (verhoogde diffuse vloer) blijvend voortbrengt.
• Waarom “onzichtbare zwaartekracht” wijdverspreid is: De macroscopische “extra geleiding” is de gladde bias van Statistische tensorzwaartekracht, die veel fenomenologie verklaart zonder nieuwe substanties te postuleren.
• Waarom “standaardonderdelen” ontstaan: Zodra de lus bevriest binnen het venster, nagelen materiaaleisen geometrie en spectra vast aan gedeelde specificaties—een elektron is een elektron; een proton is een proton.

IX. Samengevat

• De moederzee is een zee van mislukking: Het heelal wemelt van doorlopende pogingen van Gegeneraliseerde onstabiele deeltjes; tijdens hun levensduur stapelen ze op tot Statistische tensorzwaartekracht, en bij ontbinding injecteren ze Lokale tensorruis.
• Bevriezen is moeilijk maar mogelijk: Alleen wanneer sluiten, balanceren, ritmelock, geometrisch venster, omgeving onder drempel, zelfherstel en overleven van de eerste slagen tegelijk gelden, springt een kortstondige poging naar langleven.
• Een leesbare boekhouding: Equivalente massadichtheden (kosmisch/galactisch) plus leeftijd–levensduurvensters–pogingenaantallen–succeskansen leveren tastbare getallen.
• Dagelijkse wonderen: Elk stabiel deeltje is een wonder uit ontelbare mislukkingen; op een groot genoeg toneel en over lange tijd wordt het wonder alledaags. Dat is de continue, statistische en zelf-consistente vertelling van de Energiefilamenttheorie over “waar alles vandaan komt”.